Księga Dzyan

 Księga Dzyan

 

  Księga Dzyan to starożytna przed-atlantydzka księga o powstaniu świata.

Księga Dzyan

 

Streszczenie:

- Istnieją cztery wersje tej książki:

1. "The Stanzas of Dzyan" (Zwrotki Dzyan), zapisane na liściach palmowych w senzar, starożytnym języku z Atlantydy. Ich istnienie nigdy nie zostało udowodnione. Mają one być ukryte w tajemnej świątyni w Tybecie, lub przechowywane przez nieludzkiego mnicha, gdzieś w Leng.

Necronomicon Simona

 Necronomicon Simona

 

Necronomicon Simona (Simon's Necronomicon, czasem także znany jako Simonomicon) od momentu wydania wzbudza największe kontrowersje spośród wszystkich dostępnych wersji bluźnierczej księgi. O ile inne z nich mają być tylko żartem (tak jak Liber Logaeth, czy też Necronomicon L. Sprague-De Campa), ta wersja jest rzekomo prawdziwa. Jednak argumenty przemawiające za jej autentycznością są po prostu marne. Sama książka pełna jest błędów, naciąganych faktów i uproszczeń.

CZARNA MSZA

CZARNA MSZA

Żadna czynność nigdy nie była bardziej łączona z satanizmem niż czarna msza. Mówiąc, że ceremonia najbardziej bluźniercza ze wszystkich obrządków religijnych jest niczym innym jak literackim wymysłem, występujemy z twierdzeniem wymagającym wyjaśnienia - gdyż nic nie mogłoby być prawdziwsze.
Typowe wyobrażenie czarnej mszy wygląda następująco:
odziany w habit kapłan stoi przed ołtarzem, na którym leży naga kobieta z rozrzuconymi na boki nogami, z wyeksponowaną pochwą, w każdej z wyciągniętych na całą długość rąk trzyma czarną świecę wykonaną z tłuszczu nie chrzczonych dzieci, a kielich wypełniony moczem (lub krwią) prostytutki spoczywa na jej brzuchu. Nad ołtarzem wisi odwrócony krzyż, a trójkątna hostia ze skażonego chleba lub zabarwionej na czarno rzepy jest metodycznie święcona, gdy kapłan z namaszczeniem wkłada ją do warg sromowych kobiety leżącej na ołtarzu i wyjmuje spomiędzy nich. Następnie, jak nam się mówi, po wygłoszeniu inwokacji do Szatana i innych demonów odmawia się i odśpiewuje szereg modlitw i psalmów - na wspak lub przeplatanych elementami obscenicznymi... Wszystko to odbywa się wewnątrz "chroniącego" pentagramu wyrysowanego na podłodze. Jeśli pojawia się Diabeł, ma on niezmiennie postać przepełnionego energią mężczyzny noszącego na ramionach głowę czarnego kozła. Po tym następuje biczowanie, palenie modlitewnika, wzajemne całowanie genitaliów i ogólna orgia - wszystko przy wtórze recytowanych w tle w sprośny sposób fragmentów Pisma świętego i przy głośnym opluwaniu krzyża! Jeżeli istnieje możliwość zarżnięcia w ofierze małego dziecka podczas rytuału, tym donioślejszy się on staje - gdyż, jak wszystkim wiadomo, to przecież ulubiony sport satanisty!

Rytuały satanistyczne

Rytuały satanistyczne

 

Satanizm istnieje już od wielu wieków. Inkwizycja walczyła wiele lat z czcicielami Szatana, i starała się przekonać społeczeństwo, że jest on realnym zagrożeniem dla życia Kościoła. Już wtedy kapłani przeprowadzali specjalne anty-msze, służące wywoływaniu demonów.

Opisy seksualnych i okultystycznych rytuałów znaleźć można było także w XVII wieku w księdze wiedzy magicznej zwanej Grimoire, napisanej przez Honoriusza. Przeprowadzane były one zwykle przez księży, którzy odeszli z Kościoła.

Większy Klucz Salomona

Większy Klucz Salomona

(Klucz Salomona) – grimoire, którego autorstwo przypisuje się królowi Salomonowi. Kopie pochodzą z czasów Średniowiecza lub późniejszych. Księga zawiera wiele zdań i terminów opierających się na tekstach talmudnych i kabalistycznych.

Prawdopodobnie zainspirował powstanie późniejszych dzieł tj. Lemegeton, chociaż jest wiele różnic między nimi.

Historia 

Styl, w którym napisano Większy Klucz Salomona jest typowy dla czasów średniowiecznych. Wiele ksiąg przypisywanych Salomonowi datuje się na czas pomiędzy 1000-1453 r., czyli czas wypraw krzyżowych, który wpłynął na kontakty z żydowskimi kabalistami i arabskimi alchemikami.

Większy Klucz Salomona różni się od innych podobnych ksiąg tym, że nie ma w nim żadnych wzmianek o demonach, a jedynie szczegółowe przepisy dotyczące wykonywania operacji magicznych.

Lemegeton

 Mniejszy Klucz Salomona

Lemegeton lub Mniejszy Klucz Salomona (Clavicula Salomonis), to anonimowy XVII-wieczny grimoire i jedna z najbardziej popularnych demonologicznych ksiąg.

Autorstwo tej księgi przypisuje się królowi Salomonowi. Jednak tytuły i godności określające demony nie były znane w jego czasach, podobnie jak modlitwy do Jezusa i Trójcy Świętej.

Lemegeton zawiera szczegółowy opis duchów, sposoby ich wywoływania i zmuszania do posłuszeństwa.

Lemegeton podzielony jest na pięć części.

Salomon i demony

Salomon i demony

 

"Tak wielka była roztropność i mądrość, której Bóg udzielił Salomonowi, że przewyższał on nią wszystkich ludzi dawnych, a nawet Egipcjanie, którzy ponoć górują nad wszystkimi ludźmi bystrością umysłu, nie tylko nie dorównywali Salomonowi, ale pozostawali daleko w tyle za roztropnością króla. [...] Bóg obdarzył go również znajomością sztuki stosowanej przeciwko demonom w celu wspomagania i leczenia ludzi. Układał więc Salomon zaklęcia przynosząc ulgę w chorobach i zostawił po sobie formuły egzorcyzmów, za pomocą których ludzie opętani przez demony mogą je wygnać tak, że nigdy nie wrócą. Taki rodzaj leczenia do dziś dnia wielką cieszy się u nas powagą. Byłem na przykład świadkiem jak pewien Eleazar, mój rodak, w obecności Wespazjana, jego synów, trybunów i tłumu innych żołnierzy uwalniał ludzi opętanych przez demony, a dokonywał tego leczenia w następujący sposób: Do nozdrzy opętanego przytykał pierścień, pod którego pieczęcią znajdował się jeden z korzeni określonych przez Salomona, a gdy ów człowiek go powąchał, Eleazar wyciągał zeń demona przez nozdrza: wówczas uleczony natychmiast padał na ziemię. Eleazar zaś zaklinał demona - wypowiadając imię Salomona i powtarzając ułożone przez niego zaklęcia - by nigdy już nie wrócił do tego człowieka. A pragnąc przekonać widzów, że istotnie ma taką moc, stawiał w pobliżu puchar albo miednicę pełna wody i nakazywał demonowi, wychodzącemu z człowieka, by przewrócił to naczynie, dając widzom dowód, iż opuścił człowieka. Gdy tak się działo, w całej pełni objawiała się roztropność i mądrość Salomona" [Flawiusz Józef, Dawne Dzieje Izraela, Oficyna Wydawnicza RYTM, Warszawa 1997, (8, 2, 5) s. 372]. 

Aniołowie

Aniołowie

Labarfiel - jeden z aniołów strzegšcych siód mego nieba (zob. Ozar Midrashim, t. 1, s. 119).

      Labezerin - geniusz (duch) powodzenia. La bezerin pełni służbę w drugiej godzinie dnia (zob. Apoloniusz z Tiany, Nuctemeron).

      Labiel - pierwotne imię anioła Rafała (Rafae la). Jak głosi legenda, Labiel otrzymał nowe imię, gdy podporzšdkował się rozkazom Boga zwišzanym ze stworzeniem człowieka. Anioło wie prawdy i aniołowie pokoju zakwestionowa li plany Stwórcy, za co zostali spaleni boskim ogniem (zob. Ginzberg, The Legends o f the Jews, t. 1, s. 52, przypis; por. Ze skarbnicy midraszy, s. 10-11).

      Labusi - jeden z pięciu aniołów wszechmo cy; czterej pozostali to: Tubatlu, Bualu, Tulatu, Ublisi (zob. Szósta i siódma księga Mojżeszowa). 

Wybuch II wojny światowej na pewien czas odmienił dolę magów i wróżbitów

Wybuch II wojny światowej na pewien czas odmienił dolę magów i wróżbitów

Znów wydawali się potrzebni. Kiedy Hitler planował wiosną 1940 roku ofensywę na zachodzie, po konsultacjach z astrologami wybrał datę 10 maja, gdyż wedle horoskopów tego dnia wszystkie jego przedsięwzięcia miały kończyć się sukcesem. Dowiedział się o tym brytyjski wywiad i jesienią 1940 roku War Office zatrudniło astrologa Louisa de Wohla, żeby analizując horoskop Hitlera, dedukował, co zalecą mu niemieccy wróżbici. Jednak odwilż trwała jedynie do 10 maja 1941 roku, kiedy to samolotem do Wielkiej Brytanii uciekł drugi po Hitlerze człowiek w NSDAP, Rudolf Hess. Pięć lat później w czasie procesu norymberskiego Hess wyznał badającym go psychiatrom, że horoskopy stawiane mu przez astrologów mówiły, iż przyniesie pokój dwóm wielkim nordyckim narodom. Postanowił więc spełnić przepowiednię i poleciał negocjować rozejm z Imperium Brytyjskim. Tyle tylko że Churchill zignorował tę ofertę.

Nazistowski okultyzm II

 Nazistowski okultyzm II

„W głębi duszy są największymi tchórzami, jakich można sobie wyobrazić”

Karl von Wiegand, amerykański dziennikarz mieszkający wówczas w Niemczech, wspominał: „W latach 1921-1922 Hitler przebywał często w towarzystwie osób wierzących w przeznaczenie na podstawie układu gwiazd na niebie. Wiele mówiono w tym środowisku o nadchodzącym, a raczej zbliżającym się pojawieniu nowego Karola Wielkiego i utworzeniu nowej Rzeszy”. Jednak fascynacja Hitlera okultyzmem zupełnie nie przełożyła się na szacunek dla ludzi z Towarzystwa Thule. W „Mein Kampf” napisał o nich: „W głębi duszy są największymi tchórzami, jakich można sobie wyobrazić”. Przejął więc ich idee, ale ich samych odrzucił, podobnie jak jeden z ich głównych postulatów, a mianowicie dążenie do szybkiego wykorzenienia chrześcijaństwa, bo – jak zauważał – skupiłoby to uwagę narodu „na wewnętrznych waśniach religijnych”.

Okultystyczno-pogańskie podwaliny nazizmu

Okultystyczno-pogańskie podwaliny nazizmu

Powszechnie uważa się że twórcą społecznej doktryny nazistów byli przywódcy NSDAP. Jednak powstała ona dużo wcześniej i miała swoje korzenie w okultystycznym neopogańskim kulcie zapoczątkowanym przez austriackiego mistyka Guido von Lista.

 

W latach dziewięćdziesiątych XIX wieku Guido von List zaczął odgrzebywać stare germańskie legendy i dawno zapomniane pogańskie religie. Efektem jego badań był nowy (mimo iż oparty na starych wierzeniach) system religijny zwany ariozofią. Według niego w dawnych zamierzchłych czasach czysta rasa Atlantów zstąpiła na ziemię prosto z nieba. Zamieszkiwali oni kontynent Atlantydę aż do czasu katastrofy którą przeżył tylko jeden z mieszkańców. Udał się on na tereny dzisiejszego Tybetu gdzie stał się ojcem czystej rasy Ariów. Rozprzestrzenili się oni po Europie mieszając się z rasami "gorszymi" przez co utracili oni swoje boskie cechy. Według Lista najczystszymi przedstawicielami rasy aryjskiej byli Niemcy. List rozpoczął także badania nad starym germańskim alfabetem - runami - które uważał za magiczne symbole niosące ze sobą magiczną moc.

Nazistowski Okultyzm

 Nazistowski Okultyzm

Na pierwszy rzut oka duży okrągły pokój w piwnicy zamku Wewelsburg wygląda dość niewinnie. Podłoga wyłożona jest gładkimi, starannie wyciętymi kamieniami. Lśniące, kamienne, łukowate ściany majestatycznie sięgają wysokiego sufitu.

Na samym środku pokoju leży zapadnięty kamienny ołtarz z wypastowanymi stopniami prowadzącymi wzdłuż wypalonego i popękanego kamienia. Stąd widać trzynaście świec migocących na pochylonych ścianach. Ale gdy tylko spojrzysz w górę, znaczenie tego pokoju staje się przerażająco oczywiste. W pośrodku kopuły znajduje się ogromna swastyka.

Masowy wysyp proroctw ukazujących Hitlera jako wybrańca Boga

Masowy wysyp proroctw ukazujących Hitlera jako wybrańca Boga

Pod koniec lat 20. Führer coraz mocniej emanował przekonaniem, że opatrzność powierzyła mu dziejową misję. Przestał natomiast publicznie zadawać się z magami, wyraźnie dystansując się od tego środowiska. Odwrotnie niż inni nazistowscy przywódcy, mocno związani z okultyzmem. Dla nich wróżbici stali się wyroczniami, z którymi konsultowali najbardziej intymne kwestie.

Magia w III Rzeszy

Magia w III Rzeszy

Jak to możliwe, że Niemcy oddali władzę ludziom wierzącym w duchy, astrologię i przepowiednie szaleńców?

Na początku było Słowo!” – zdjęcia Adolfa Hitlera z tym cytatem pod koniec lat 30. przyozdabiały witryny sklepów w III Rzeszy, jednoznacznie wskazując, kogo lud uznaje za wysłannika Boga. Z pełną powagą traktowano wypowiedzi Josepha Goebbelsa, wielokrotnie oznajmiającego za pośrednictwem radia, iż Führer jest kimś umiejącym odczytywać wolę Stwórcy. Takim też kultem otaczano wodza i nikt się nie dziwił, gdy kobiety krzyczały jego imię w czasie porodu, a chorzy doznawali cudownych ozdrowień podczas jego przemówień. W domach stawiano ołtarzyki, tzw. kąciki Hitlera, z podobiznami wodza, przed nimi zaś zapalano świeczki. W ciągu zaledwie kilku lat jeden z najlepiej wykształconych i najbardziej racjonalnych narodów świata oszalał, upodabniając się do swych nowych przywódców.

Kiedy Adolf Hitler został kanclerzem

Kiedy Adolf Hitler został kanclerzem

niemieckie środowiska magiczne ogarnęła prawdziwa euforia. Czołowe pisma branżowe zamiast publikować horoskopy poczęły wzywać do rasowego oczyszczenia profesji. Utworzono nawet Front Duchowy i uchwalono statut wzbraniający wstępu w jego szeregi „Żydom i innym ludziom niższym rasowo, ułomnym fizycznie i kalekom (z wyjątkiem inwalidów wojennych), szarlatanom, znachorom oraz takim osobom, które nie są godne zaufania”. Tymczasem ku konsternacji magów dobre dla nich czasy błyskawicznie dobiegły końca.

Magia Śmierci - część 2

Magia Śmierci - część 2

Preludium

"Nie ma ziemskiej drogi pojmowania
W którym kierunku zmierzamy
Nie istnieje wiedza gdzie zmierzamy
Albo w którą stronę wiatr powiewa
Czy pada? Czy też śnieży?
Czy huragan powiewa?
Lecz nie punkcik światła się pokazuje
Więc niebezpieczeństwo z pewnością wzrasta!
Och, ognie piekielne się żarzą
Czy to przerażający żniwiarz kosi
Tak! Niebezpieczeństwo z pewnością wzrasta!
Dla wioślarzy żeby nie przestawali wiosłować
I oni z pewnością nie pokazują
Żadnych znaków które spowolniają!
Zatrzymać łódź!"

Magia Śmierci - część 1

Magia Śmierci - część 1

"Patrz oto czarnej
śmierci tron wśród
dziwnych ,pustych,
dzikich stron ..."
E.A Poe

 „ Jesteście tutaj żeby nauczyć się subtelnej, a jednocześnie ścisłej sztuki zwanej Nekromancją. Nie ma tutaj głupiego wymachiwania różdżkami, więc być może wielu z was uważa, że to w ogóle nie jest magia. Nie oczekuje od was, ze naprawdę docenicie piękno cmentarza i unoszącą się woń rozkładających się ciał, potężną moc trupich szkieletów i eleganckie, zbutwiałe drewno trumien... Mogę was nauczyć, jak uwięzić dusze, odebrać młodość, powstrzymać śmierć i w zimne ciało tchnąć życie, jeśli tylko nie jesteście bandą bałwanów, jakich zwykle muszę nauczać.”
 

W NIEWOLI DEMONÓW

W NIEWOLI DEMONÓW

W głębokim cieniu
W najdalszym końcu pokoju
 postać jakaś biegała
Tam i z powrotem..
Wariatka ryknęła,
Odgarnęła z twarzy splątane włosy
I popatrzyła dziko na gościa..
Skoczyła i ze złością
Chwyciła go za gardło
Przykładając zęby do jego policzka..
Zaczęła się walka, zmaganie..
Wszystko odbywało się wśród
Najdzikszych wrzasków i
Konwulsyjnych rzutów ciała obłąkanej..”
Charlotte Bronte

Księgi magiczne

Księgi magiczne

Magiczna moc słowa towarzyszy nam w codziennym życiu. Podczas ślubu wypowiadamy sakramentalne tak i zmieniamy swój stan cywilny, podpisujemy się pod umową i zaczynamy nową pracę, a pieniądze spływają co miesiąc na nasze konto. Nie zauważamy, jak ważne jest to, co i jak wypowiadamy i jak pewne formuły sprawiają, że coś może się spełnić. Wiedzieli o tym nasi przodkowie. W przeszłości każdy szanujący się mag i adept wiedzy tajemnej miał tajemną księgę, zwaną też grimuarem (z francuskiego grimoire), w której spisane były zaklęcia i czary, które wykorzystywał w swojej praktyce. Niektóre z tych ksiąg stały się tak znane, że do dziś się je drukuje, a wielu ludzi czyta z wypiekami na twarzy magiczne sekrety i wskazówki wielkich magów.

DIABOLOS

 DIABOLOS

DIABOLOS (hebr. Szatan, Satan) ? z hebr. ha-satan?, przeciwnik?; Pan Terroru i Kuszenia, praojciec wszystkich demonów, uosobienie wszelkiego zła. Szatan: przeciwnik, opozycjonista, oskarżyciel, pan piekielnego ognia, Piekła, południa. Diablo jest prawdopodobnie największym i najbardziej zaciekłym wrogiem ludzkiego życia. Mieszka na legendarnej Siódmej Ziemi w twierdzy zbudowanej z Czarnego Ognia.